utopia

020 zawieszam się

mmmn — Sun, 13 Apr 2008 12:58:09 +0000

na wieszaku w starej szafie

bo nie wiem czyim życiem żyje aktualnie

ale podoba mi się coraz bardziej

019 pierwsze studium żalu: kości bez władności

mmmn — Wed, 26 Mar 2008 21:01:29 +0000

kreatorzy - bogowie- rzeźbiarze

formują szkielety druciane

wyginają redukują

mierzą

potem ukazują

patyki w jedwabiach

wieszaki w satynach

wbite w gorsety

otulone w koronki

kości bez władności

bezuśmiechowe

bezuczuciowe

bezdefektowe

jak płótna białe

nie bezbarwne

pokryte warstwą farby

z błyszczącymi oczami

na platformach ciężkich

nogach szczudlastych

na naszych oczach

chodzące i odchodzące

zawsze przeszywają

w pierwszym rzędzie

chłonę wszystko

gdy wracam do zmysłów

znów jestem ofiarą ciała

własnego

przynajmniej wiem jak umrę

z twarzą umazaną tortem

na tym cholernie śliskim wybiegu

018 o mądrości

mmmn — Sat, 22 Mar 2008 16:27:15 +0000

wiesz wszystko o mnie

o nim, o niej, o nich

o sklepie za rogiem, o asfaltowych ulicach, o zielonej zarobaczonej trawie

o promocjach, prostytucji i konsumpcji

o kapitalizmie, handlu ludźmi i protestach

o życiowych wpadkach i wypadkach

o dzieciach

czytasz mądrą prasę o polityce

o ludziach, nieludziach, bestiach i podludziach

końskich gangach atakujących wieś

o książkach złych i niemoralnych oraz tych pro, które przeczytać należy

o papieżu, mordercach plastikowych lalek

pedofilach bez purpurowych płaszczy

o kulturze i higienie oraz ich braku

codziennie marnujesz swą wiedzę

brudząc butami płyty chodnikowe

mój umysł czołgając się za tobą

skrzydłami zaciera ślady

codziennie z tobą

niemądrze wygrywam

017 kołdra

mmmn — Sat, 22 Mar 2008 16:11:00 +0000

Zasłoniłam żaluzje żeby poczuć się, jakkolwiek, ale się poczuć. Spojrzałam ostatni raz tego dnia przez brudne szyby okna. Pierwszy raz od kilku miesięcy postanowiłam, że zobaczę co jest nade mną, wysoko, nieosiągalne. Poczułam powiew niesprawiedliwości. Niebo uśmiechało się. Jak nigdy się nie uśmiecha, tak wtedy postanowiło mnie zaszczycić swoim cholernie szczęśliwym obliczem. Nie potrzebuję tego. Ale niech mu będzie. Kaloryfer emitował jakieś nieograniczone ciepło. Ciepło- piekło. Gapiłam się w ścianę, jakbym oczekiwała, że ta nagle zmieni kształt. Potrzebowałam czegoś miękkiego, puchatego i łagodnego. Siedziałam na łóżku w bieliźnie i ciepłych skarpetkach, które dostałam na mikołaja. Wszystko mi się pogubiło. Mamo, gdzie ja mieszkam. Na jakiej ulicy, w jakim mieście? Muzyka wcale nie cichła, jakby specjalnie nie chciała dać mi usnąć tej nocy. A ja tak strasznie chciałam, tak strasznie chciałam spać. Raz czułam ogien i miotałam się po prześcieradle, raz chłód przytulałam z całej siły poduszkę. Raz płakałam raz śmiałam się bez opamiętania. I to nie był PMS. Chociaż wsumie, płakać- nie płakałam. Ale jakby na to nie spojrzeć to i tak nie był PMS.

Nagle, po raz pierwszy tego pamiętnego wieczoru, który nawet nie pamiętam kiedy miał miejce, o ile wogóle kiedyś je miał, naszły mnie myśli realne. Bynajmniej teoretycznie.

Wszystko będzie dobrze. Tylko niech ta kołdra tak na mnie nie ciąży.

016 wesele

mmmn — Tue, 04 Mar 2008 20:35:39 +0000

pojedynczy dreszcz

rozsypał na części

w pudełku po zapałkach

weź mnie na wesele

Z cyklu czterowersowych, nazbierałam ich sporo, ale ten szczególnie przypadł mi do gustu.

Szykuje się wrzut dłuższej prozy, jak zwykle nie podam terminu. Mam w magazynie felieton, który też czeka na możliwość publikacji.

015 niebajka

mmmn — Sat, 01 Mar 2008 18:50:28 +0000

dzwoniąc do bajki nie podał nazwiska

banda krasnali prosiła o dowód

z druczkami w ręce sidziała królewna śpiąca niewyspana

wypełniał po cichutku znalezionym ołówkiem formularze w kolejce

drzwi wciąż były zamknięte

godzina 19.00

mamo, przełącz proszę

014 do ciebie, śmieciu:nie licz na cud

mmmn — Sat, 16 Feb 2008 19:22:37 +0000

Myślisz, że mnie znasz, bo mnie widzisz i kochałeś się ze mną w poniedziałek. Może to i prawda, bo zawsze mam taki sam plan. Ukryję tłuszczyk w satynowej koszuli nocnej o kolorze purpurowym. Zgaszę światło. Nie zapytam jak masz na imię, chociaż to dla mnie ważne. Brudne kieliszki po destrukcyjnej walce wewnętrznej wstawie do zmywarki. Trochę pokłamię, trochę poudaje. Rano zrobię jajecznicę i dam Ci aspirynę. Przecież i tak nie będziesz nic pamiętał. Potem opowiem wszytkim jak się zabawiam co noc. Wszyscy mi pozazdroszczą. A ja stanę przed samą sobą i powiem jak zawsze. Że w lustrze widzę masę. Masę w szmatach z najdroższych sklepów na całym Śląsku. Te szmaty to jedyna rzecz na jaką mnie stać. Nie umiem się śmiac, nie umiem płakać. Rytm stukania moich szpilek jest nieregularny tak samo jak mój cykl menstruacyjny. Mam obsesję na punkcie zorganizowania przestrzeni mojego M-3 w centrum Katowic. Nie mam psa, ani kota, bo zwierzęta śmierdzą. I poczuję, że jest źle. Ale nie najgorzej.

Bo chyba najgorzej jest wtedy, kiedy nie wiadomo jak jest. Kiedy przymierzam tysiące kostiumów i każdy jest za ciasny. Kiedy nie ma błonnika z ananasem i mojej owsianki. Gdy nie umiem znaleźć shopping bag pod kolor płaszcza. Albo gdy ktoś umiera. Chociaż jest jeszcze coś straszniejszego. Jak spędzam piątą godzinę przed lustrem. Ćwiczę mimikę i zastanawiam się, dlaczego tak strasznie brzydko wychodzę na zdjęciach. Bo jak patrzę na swoje odbicie, to wszystko jest w porządku, jednak jakby ktoś w tym samym momencie zrobił mi zdjęcie, wyglądałabym durnie. Boże, dlaczego nic nie jest takim jakim być się wydaje.

Nic mi już nie pomaga. Rano wstaję wcześnie, wyciskam z opakowania jedną tabletkę, co wydaje taki charakterystyczny dźwięk. Wkładam ją do ust i popijam wodą gazowaną. I potem czuję jak ona płynie sobie przez moje ciało. Ten cudowny stan przerywa mi telefon do ciebie, tego bezimiennego, który nic nie pamięta. To mnie przytłoczy, bo zawsze mnie przytłacza. Ale nie do tego stopnia jak sytuacja w sklepie.Ostatnio stałam w kolejce w SuperSam’ie. I tak mnie ta sytuacja przytłoczyła strasznie, że zostawiłam zakupy i poszłam do parku. Zdjęłam płaszcz i powiesiłam go na gałęzi drzewa. Wiało i miałam gęsią skórkę. Postanowiłam się rozebrać. Bez programu ‘Jak dobrze wyglądać nago’

Chodziłam po rollboarderach wokół stawu i przypomniało mi się jak kupowałam takie same na ogródek

Więc nie licz na cud. Nie spotkamy się jutro.

013 kołdra

mmmn — Sat, 16 Feb 2008 18:43:29 +0000

Wszystko będzie dobrze. Tylko niech ta kołdra tak na mnie nie ciąży.

012 american dream

mmmn — Tue, 22 Jan 2008 22:51:23 +0000

/w ramach wstępu:

Nie, nie zamierzam pisać książek. Poprostu musiałam jakoś to doprowadzić do końca. Nie jestem zadowolona z efektu, więc przewiduje tzw. syndrom niekończących się edycji lub stu wersji ze zmienną pointą. Gratuluje wytrwałym./

-Dziendobry. Proszę się przedstawić.

-Ale jak to przedstawić? Tak po prostu? Że nazywam się Alicja i tak dalej, czy jak?

-Tak, dokładnie tak jak pani powiedziała. -Więc nazywam się Alicja. Mam 37 lat.-Świetnie!

-Naprawdę?

-Proszę kontynuować. Jest cudownie!

-Mhmm no i mieszkam prawie we Wrocławiu i…

-Genialnie naprawdę! Ma pani tę posadę w kieszeni. Oddzwonimy jutro rano.

-Nie wierzę! Naprawdę?

-Tak, tak. Do usłyszenia jutro. Teraz proszę wyjść.

-Dziękuje państwu, tak bardzo dziękuję. Dowidzenia.

-Dowidzenia.

-Ale oddzwonicie?

-Tak oczywiście! Dowidzenia. Następna proszę!

. . . . .

-I jak? Jak poszło? Masz pracę?

-Tak! Jak się cieszę! Powiedzieli, że oddzwonią jutro!

-Oni zawsze mówią, że oddzwonią…

-Ale mi powiedzieli, że mam posadę w kieszeni! No kurwa, jak powiedzieli to zadzwonią.

-Nie chcę cię załamywać, ale naprawde…

-Co naprawde. Co kurwa naprawdę? Ty w życiu sie nie wyrwałaś z tej wiochy, więc co co cholery wiesz. Nic nie wiesz.

-Uspokój się dziewczyno. Wiesz, że ci źle nie życze.

-To po co gadasz głupoty?

-Zobaczysz jutro.

-Co zobacze kurwa. Ty zobaczysz jutro. Dostanę tę pracę.

-Weź sie wyśpij.

-Sama się wyśpij!

. . . . .

-Poproszę 2 butelki czystej.

-Ale jakiej?

-No jak jakiej. Czystej kurwa mówie, to takie trudne?

-Sie pani uspokoi.

-Dostanę o co prosiłam, czy nie?

-Proszę bardzo.

. . . . .

-Nie zadzwonili?

-Spierdalaj.

. . . . .

-Mogę się przysiąść?

-Nie.

-I tak się przysiądę. Ładna pogoda nieprawdaż? Pani tu mieszka, w bloku obok. Jestem pani sąsiadką. O tam, widzi pani te ładne firanki, to moje właśnie. Ciotka z Niemiec mi przysłała. Zawsze pani taka małomówna? W ogóle to na kawę zapraszam do siebie. Też z Niemiec mam kawę i ekspres. Na święta dostałam. Trochę zimno dzisiaj. Mieli nam ocieplać blok, ale ta adnimistracja to nic nie robi.

-Muszę iść. Dowidzenia.

. . . . .

-Ładnie pan gra.

-Dziękuje.

-Dlaczego nie zarabia pan normalnie, tylko na ulicy?

-Bo chcę zadowalać wszystkich, bez względu na cokolwiek. Chce grać dla każdego kto przechodzi tą ulicą. Zawsze chciałem robić to co kocham.

-To banalne.

-I nierealne.

-A jednak prawdziwe.

-Ja nie chcę szukać pracy. Ludzie mnie okłamują.

-Nie jesteś szczególnym przypadkiem. Jeśli nie chcesz to nie szukaj.

-Ale chcę coś robić. Zarabiać.

-Coś robić, czy zarabiać?

-Chyba bardziej coś robić.

-To rób.

. . . . .

-Tak jest mi dobrze.

-Jak?! Tak?!

-Tak, że mam wszytko, a nie mam nic.

-Bredzisz. Weź wracaj do domu.

-Ale mi tu dobrze.

-Co ci się stało?

-Chyba dorosłam. Jak mama?

-Zdrowa.

-To dobrze. Wyjeżdżam teraz na kilka dni. Nie dzwoń.

-Gdzie?!

-Nie wiem. Jak byłam mała lubiłam jeździć pociągiem.

. . . . .

-Jestem.

-Jak było?

-Jak zawsze.

. . . . .

-Pani zaproszenie jest dalej aktualne?

-Zapraszam panią. O właśnie przyszła kolejna paczka z Niemiec. Widzi pani, ja to pieniędzy na ubrania nie mam, ale ciotka tu mi takie jej stare przysyła, to ja w tym chodzę. Te spodnie też mam od niej. Pani ma gdzieś rodzinę za granicą?

-Nie mam. Pieniędzy tez nie mam.

-Pani wejdzie nie będziemy w progu stać.

-Tak właściwie to…

-Kawy może? Mam dobrą taką od ciotki dostałam. I jaki ekspres mi przysłała. Kawa z niego to ma smak.

-Nie dawno sie przeprowadziłam i szukam pracy…

-Tu pracy nie ma. Ja jestem krawcową, piąty rok w tej samej firmie, kołdry szyje. Ciężka praca i małe pieniążki, ale tak to chyba wszędzie teraz. Tylu ludzi szczęścia u nas próbuje, dla miejscowych pracy nie wystarcza. Ten taki biznesmen z czwartego piętra to niedawno zaczął firmę swoją prowadzić. Powiedział, że ciężko u nas, bo rynek taki nieelastyczny.

. . . . .

-Ale jakie mam szanse?

-Wie pani, będąc szczerym to praktycznie zerowe.

-Przecież musi się udać. Ludzie tego potrzebują. Bedzie tanio, promocja, wieczory tematyczne…

-Niech pani ryzykuje, jeśli tak bardzo pani zalezy.

. . . . .

-Z czystej ciekawości, po co pani ten kredyt?

-Bo chcę coś robić.

. . . . .

-I jak idzie?

-Chyba odniosłam sukces. Kasa jest, ludzie przychodzą, na nowości mam…biznes się kręci.

-Długo tak zamierzasz?

-Nie, chyba poszukam czegoś lepszego.

-Jak to?! Do cholery priorytety ci sie pojebały czy o co chodzi?

-Nie mam pojęcia. Teraz ciągnę kasę.

. . . . .

-Ładnie pani gra.

-Dziękuję.

-Dlaczego nie zarabia pani normalnie, tylko na ulicy?

-Pamiętasz pożar kina? W kwietniu.

-No tak. Niezła akcja była.

-Widzisz. To było moje kino. Mój interes życia.

-I jaki z tego morał?

-Okłamali mnie.

011 - /w rzeźni

mmmn — Thu, 10 Jan 2008 21:33:43 +0000

siedze sobie dzisiejszego wieczoru na krześle obrotowym

moja druga połowa unosi się gdzieś poza naszą galaktyką i wyobrażeniami z królem jaszczurów

brzuch rozrywa mi na części, a ja nie wiem dlaczego mam takie dziury, ogromne dziury w które wszytko wpada i nie wiem gdzie ląduje

macham nogami na wysokościach, w zadymionym pokoju

stosy otwarych na różnych stronach książek stanowią ośrodki niskiego i wysokiego ciśnienia

i wieje mi tu strasznie, tak, że nie można tego wytrzymać

opary herbaty mieszają się z innymi dymami i mgłami, których kumulacja następuje w tym małym pomieszczeniu

po meblach, dywanie prześlizguje się coś na kształt smogu

ale nie do końca, bo jest cięższe i pachnie cynamonem

dziesiąty raz do moich uszu dociera pierwszy raz

przysiegam ze nie wiem dlaczego nie przełącze

i unosze sie w tym dymie, chociaż wcale nie mam ochoty

nie mogę machać nogami, bo tracę równowagę, a nie chce sie poobijać

bo nienawidze siniaków, które mam potem na całym ciele

bo one są jak te dziury, do których wszystko wpada

ja naprawdę przepraszam za te luki, za to, że nie pamiętam co jadłam

wiatr wieje we wszytkich juz kierunkach, myśle czy nie ubrać kurtki

maszeruje przede mną po moim dywanie pierwsza kompania kadrowa

w rzeźni, jak to w rzeźni

010 przerwa /po edycji/

mmmn — Tue, 01 Jan 2008 20:56:10 +0000

Godzina 13. Przerwa na lunch. Milkną maszyny do szycia. Wszyscy oddychają swobodnie. Można wyjść z hali i spowrotem, chociaż na chwilę poczuć się człowiekiem.Wyszliśmy na papierosa, chociaż nie palę. Ona z obgryzionymi paznokciami, ja w dziurawych butach. Mamy sobie dużo do powiedzenia. Siadamy między kartonami koło śmietnika. Będziemy rozmawiać. Albo nie. Śmierdzi. Przeniesiemy się na dach.

Idziemy krętymi schodami. Na odrapanych ścianach widać nieudolne grafiti. Idziemy. Kręci mi się w głowie. Kac albo migrena. Ale raczej kac. Ona zahaczyła swetrem o gwóźdź, a to na mnie mówią ciota. Wełna wyciąga się ze splotu powoli jakby wydostawała się z więzienia. Oplata gwóźdź upiekuńczo, kruczowo się go trzyma. Ona nie zauważa. Jak zawsze. Idzie dalej. Za nią ja. Wełna pozostawia ślad naszej obecności. Nie wiem, czy się cieszę, czy nie. Każdy może nas znaleźć, gdy tylko pójdzie jej tropem. Ale nikt nie jest na tyle odważnym albo tak głupim, aby nas szukać. Dzieci przecież z tego nie będzie.

Schody robią się coraz węższe i coraz bardziej kręte. Tracę przyczepność i równowagę. Grafitti ze ścian jest coraz bliżej. Osiada na naszej skórze, potem coraz głębiej i głębiej wsiąka w ciało jak w gąbkę. Niestrawność po taniej farbie w spray’u. Nabieramy kolorów. Jednak nieustannie ciągnie się się za nami wełna ze swetra. Zastanawiam się, czemu jej nie ubywa. Oplatam węłnę wokół rąk, żeby się nie zgubić. Nie chcę robić kłopotu. Ona nie odwraca się. Raz tylko spogląda na moje dziurawe buty. Wstyd. Czuję się jak dziwka. Zostawiam buty na schodach- nie są mi już potrzebne. Nie wiem, czy to migrena, kac, czy zmęczenie, ale pod stopami czuje raz miękki piasek, raz ciepłą wodę, raz zimne kawałki szkła. Ona otwiera wszystkie drzwi. Ja przechodzę i zamykam. Raz w życiu jestem do czegoś potrzebny. Wełna wciąż się ciągnie. Muszę uważać, żeby się nie potknąć, bo mówią na mnie ciota. A to ona ma dziure w swetrze. Coś się zaraz stanie. Niebo jest nisko, zwisa i się huśta. Jak dziecko. Ciąży nad naszymi głowami bliżej i bliżej. Drętwieją mi ręce i nogi. Idziemy dajej- trędowaci, ale lepsi. Huśtawka nie ma zabezpieczeń. Niebo z hukiem spada. Też jak dziecko. Nie czuję jego wagi. Pytam ją. Ona milczy. Jak zawsze.

Idziemy. Nad nami nie ma nic. W oddali nie widać dalszych stopni, jednak my wciąż idziemy. Nawet jakbym nie chciał już iść, nie mogę przestać- heroina. Ona jak zechce to się zatrzyma- papierosy. Ale idziemy.

Nagle dzwoni telefon. Ona odbiera i nie przestaje iść. Mówi coś o teatrze, kostiumie i karmie dla psa. Mam mózg w kolanach- zaraz coś się stanie. Próbuje patrzeć porozumiewawczo jednak mi nie wychodzi. Nie ostrzegę jej. Głos milknie. Wełniana nitka urywa się. Ona łapie mnie za rakę i zaczyna biec. Jesteśmy na zewnątrz świata. Nosimy go na sobie. Biegniemy. Pierwszy raz czuje jej uśmiech na sobie. Czy to orgazm?Robi mi się ciepło. Coraz cieplej. Gorąco. Unosimy się. Fala podniecenia rozbija nasze ciała. Uderza w nas ekscytacja. Rozpadamy się. I teraz nie wiem co się stanie, nie czuje jej, nie czuje ciała. I boje się coraz bardziej. Chce dzwonić pod 112 ale z pomocą przybywa on- punkt kulminacyjny. Biegniemy. Coraz szybciej. Czy to z zanieczyszczonego powietrza, czy z cholernego kaca brak mi tchu? Widać ciemność. Wolałbym światło, bo lubie amerykańskie kino. Ale nie. Ona wciąż przyspiesza. Przez chwilę myślę, kto tu zwariował. Nie nadążam. Jej ręka ode mnie ucieka. Zamykam oczy. ..

Teraz czuję tylko trzask. Okropny przeraźliwy trzask. Nie wiem jak można go czuć, ale właśnie to robię. Otwieram oczy.

Jesteśmy na dachu. Ona siada. Ja koło niej. I siedzimy i siedzimy. Nie wiem co czuje, ale pamiętam, że mieliśmy rozmawiać. Wszystko stoi. I ja też. Hibernacja.

Budzi mnie krzyk.

-O kurwa! Jaka jestem głupia! Nie wziełąm fajek z hali.

/po edycji/

009 dzięki Ci Panie: krótkie podsumowanie roku 2007

mmmn — Sun, 30 Dec 2007 22:50:09 +0000

Dzięki Ci Panie, za to, że niewiele pamiętam.Dziękuję Ci Panie, za to, że pamiętam ile pamiętam, a to co pamiętam jest godne zapamiętania. Nie zaprzątam sobie głowy głapawymi błahostakami, pogodą, kością w ziemniakach na stołówce czy reprezentacją Polski w piłce nożnej. Ja jestem ważna, ważną się czuję więc pamiętam tylko rzeczy naprawdę ważne. W szufladach mojego mózgu rok 2007 mieści się w szufladzie o kolorze grafitowym, połyskliwym. Tam schowałam co było warte schowania, czyli rzeczy ważne. Wszystko jest wrzucone chaotycznie, byle jak, ale to właśnie określa porządek. Bo dokładnie tak wszytkie te rzeczy pamiętam. A pamiętam tylko rzeczy ważne.Dzięki Ci Panie, za to że wycięłeś z mojej głowy całe cztery pierwsze miesiące roku. Domyślam się, że skoro nic nie pamiętam, wydarzenia tego okresu nie miały żadnego znaczenia. Były jak Gazeta Wyborcza w kiosku w Albercie.

Matko, dziękuję Ci za maj. Pamiętam go dobrze, a pamiętam tylko rzeczy ważne. Przypomina mi się jak sprzątam i znajduje zasuszone kwiatki, które wcale nie są ładne. Albo jak otwieram lodówkę. A tam pustki. A ja się śmieję. To było ważne.

Najbardziej dziękuje za czerwiec. Kurwa, jak ja dziękuję za czerwiec! Za ukradzioną zawartość torby. Za WPKiW. Za (jeszcze wtedy propolityczne) istoty na stawie do którego spływa podziemiami część cmentarza, który jest na górce. Za cholerną trawę i uczulenie. Jak ja dziękuję za czerwiec.

Pamiętam dobrze wakacje. A pamiętam tylko rzeczy ważne. Chociaż pozornie nic się nie działo, doskonale pamiętam wakacje. Ciepłe powietrze. Duchota w autobusie. Trawa i mrówki. Głupie żarty obniżające poziom intelektualny (nie tylko mój) Właściwie to dzięki za wakacje.

Dziękuję za początek roku szkolnego. Za to,że zbliżał mnie do jego końca, końca życia w wylęgarni bezmózgich klonów pełnej wiejskiej społeczności w za krótkich spódniczkach. I za to, że nie był końcem tego co zaczęło się wcześniej.

Niech będzie że dziękuję, za październik, listopad i grudzień. Bo w sumie pamiętam je dobrze. Nawet bardzo dobrze. Czyli były ważne. Chociaż sama nie wiem dlaczego.

Dziękuję Ci Panie, za to, że nie pamiętam tego co było pomiędzy wierszami. Za to, że nikt o tym nie pamięta. Bo to już nieważne.

008 nic

mmmn — Thu, 20 Dec 2007 20:35:13 +0000

mam ochotę

świeże mięso, mokre usta, zimne ręce

bardzo proszęproszę bardzo

nic

i nic więcej

szukam wciąż

kąt wygodny, poduszka na cieplym asfalcie

bardzo proszę

proszę bardzo

nic

-otwarcie

oglądam też

powykręcane druty na twojej głowie, złote zęby rzeźnika

bardzo proszę

proszę bardzo

nic

nie znika

czasem czuję

podmuch telewizji, radiofonii, wasze dłonie

bardzo proszę

proszę bardzo

nic

na balkonie

zapominam

syrop na kaszel, wygięte drabinki, piasek w butach

bardzo proszę

proszę bardzo

nic

na drutach

007 paraZIMAnoje

mmmn — Mon, 10 Dec 2007 18:12:37 +0000

była 6.00, sypało jak zawsze, mróz okradał banki i gwałcił bezbronne kobiety

była 7.00, przestawało sypać, jednak śnieg łamał nogi przechodniom wychodzącym po świeże bułki

była 8.30, zza chmur wyszło słońce, przez chwilę sielanka rozpływała się na ośnieżonych trawnikach

była 8.47, ciepło rosło, autobus się spóźniał, ludzie umierali, mimo, że było coraz cieplej

była 9.30, wiatr przeganiał martwe ciała z asfaltu, aby robotnicy mogli na czas dojechać na budowę

była 11.15, nazbierało się chmur, wszyscy tarzaliśmy się w błocie pośniegowym, piasku i soli

była 12.30, z lotniska wyleciał grad, terroryzował ulice naszego miasta, aż ujęła go policja

była 13.48, spadał na nas deszcz, pomagał robić obiad matkom-polkom i paniom w zakładowych stołówkach

była 15.00, ciszę poobiednią przerwało orędzie mrozu do narodu, słuchaliśmy z pełnymi gaciami

była 16.10, ciemność okradała nasze mieszkania, baliśmy się troszeczkę

była 16.15, okazało się, że jesteśmy uratowani. wciąż trwała niekończąca się historia

była 18.00, śnieg zjadał obiadokolacje, która pochłonęła nasze świąteczne oszczędności

była 19.00, grad uciekł z więzienia i postanowił odwiedzić moją rodzinę pustosząc przy tym okoliczne kontynenty

była 21.00, przeżyliśmy to- przeżyjemy już wszytko, mgła zatykała wszytkie dziury świata

była 22.13, ciąglę nie mogliśmy spać, dusiliśmy się zimnym powietrzem

była 23.56, zamarzały kołdry, mróz spał z moją siostrą, dyszeli głośno, trzeszczał materac na sprężynach

była 2.32, mówią, że zasnęłam; nie wiem, nie pamiętam

006 anna

mmmn — Fri, 07 Dec 2007 21:49:48 +0000

w fugach pełno, wszędzie pełno. cała łazienka do umycia. brud, smród bez ubóstwa. anna potknęła się o dywanik łazienkowy z nie-z-promocji. farba rozlała się po podłodze. anna stoi. spogląda w lustro i boi się przyjrzeć sobie. spuszcza wzrok. wychodzi. niech służba posprząta. anna tymczasem wybiera się na to cholerne spotkanie aa do lokalnego centrum leczenia uzależnień. anna wie, że przegra. już przegrała.

w fugach pełno, wszędzie pełno. cała łazienka do umycia. brud, smród bez ubóstwa. anna potknęła się o dywanik łazienkowy z nie-z-promocji. farba rozlała się po podłodze. anna zaczyna płakać. anna zaczyna ryczeć. histeria, bulimia, anoreksja i schizofrenia. plus PMS. anna nocuje w łazience.

w fugach pełno, wszędzie pełno. cała łazienka do umycia. brud, smród bez ubóstwa. anna potknęła się o dywanik łazienkowy z nie-z-promocji. farba rozlała się po podłodze. anna krzyczy ‘kurwa, już trzecia w tym tygodniu’ w rozwleczonym swetrze włóczy się szukając szmaty. wyciera farbę. wchodzi do pokoju i znika.

w fugach pełno, wszędzie pełno. cała łazienka do umycia. brud, smród bez ubóstwa. anna potknęła się o dywanik łazienkowy z nie-z-promocji. farba rozlała się po podłodze. anna uśmiecha się. ‘zawsze chciałam mieć zieloną podłogę w łazience.’ po 4 minutach anna strzela sobie w głowę. znajduje ją kochanka. jej dziewczyny, rzecz jasna.

w fugach pełno, wszędzie pełno. cała łazienka do umycia. brud, smród bez ubóstwa. anna potknęła się o dywanik łazienkowy z nie-z-promocji. farba rozlała się po podłodze. anna wcale nie rozlała farby. wymyśliła sobie wszystko. żartowała. okłamała mnie.

anna wychodzi do sklepu po masło.

005 ab initio

mmmn — Sun, 25 Nov 2007 20:39:26 +0000

na zakręcie stoi maria, znana jako ktoś o kim głośno się nie mówi. sztuczne rzęsy, z prawdziwych włosów. twarz zalana codziennym kwasem, bezwładne ciało jak z reklamy. najbardziej naciągnięte pończochy świata. nie ma krótkiej spódnicy, szpilek. oprócz pończoch chyba nic nie ma. stoi i waha się gdzie pójdzie. miasto pochyla się nad nią. każdy jego człon mówi co innego. w prawo, w lewo, prosto, w tył, w dół, w górę. maria nie wie gdzie ma iść. ma problem. każdy problem to dwie możliwości. pierwsza: zadzwoń do przyjaciela, druga: weź pigułkę. maria ma tylko pończochy. podchodzi więc do budki telefonicznej po drugiej stronie ulicy. będzie dzwonić.jedynym przyjacielem marii jest andrzej, właściciel pralni we wrocławiu. maria, jednak nie ma pieniędzy. ratuje się bezpłatnym numerem o początku 99.

-dziendobry. gdzie się pali?

-nie wiem do kąd pójść.

-gdzie pani jest? skąd pani dzwoni?

-jestem w budce telefonicznej. nie miałam pigułki. nie mam pieniędzy.

-proszę podać imię i nazwisko. szybko.

-mam tylko pończochy.

-jak blisko jest pani ognia?

-nie widzę ognia w okolicy. gdzie mam iść?

-to gdzie się pali, proszę pani?

-zaraz ja się spalę proszę pana!

-prosze chwilę poczekać. zlokalizowaliśmy panią. zaraz przyjedzie patrol. bez paniki proszę!

-ale gdzie ja mam iść?

-jak najdalej od ognia. jedziemy do pani!

-ale…

sygnał urwał się. maria ma iść jak najdalej od ognia. problem w tym, że maria nigdzie go nie widzi. rozgląda się bezradnie. nagle dochodzi do niej myśl, że to nie jest tak, że ona tego ognia nie widzi. jego poprostu nie ma. maria podciąga pończochy i idzie w stronę swojego miejsca po drugiej stronie ulicy.

na zakręcie stoi maria, znana jako ktoś o kim głośno się nie mówi.

004 dobra rada nie lada

mmmn — Tue, 20 Nov 2007 20:42:51 +0000

dziendobry

jesteśmy zgodnym i szczęśliwym zmałżeństwem już od lat 12.chciałabym zapytać czy jak zakładam rajstopy na głowę, gdy mój mąż wchodzi do sypialni, nie widać mojego poczucia winy.

z poważaniem, X

droga X,

zależy jakiego koloru są to rajstopy. jeśli cieliste- wszytko przez nie widać. proponuję używanie w tym celu czarnych kryjących. ich jedyną wadą jest to, że słabo przepuszczają powietrze.

powodzenia, Y

serdecznie dziękuję za odpowiedź

muszę jednak zaznaczyć, że rzeczywiście miałam małe problemy z oddychaniem. z tego też powodu postanowiłam używać papierowej torby

z podziękowaniami X

szanowna pani X

dziękujemy bardzo za podpowiedź dla naszych innych czytelników. sądzę, że okaże się ona bardzo przydatna, gdyż podobne problemy jak pani ma większość ludzi w związkach

najserdeczniejsze pozdrowienia, Y

droga redakcjo

mój mąż po 12 latach małżeństwa zażądał rozwodu. nie mam pojęcia dlaczego, przecież o niczym nie wiedział. worki kryją szczelnie moje przewinienia. nie wiem co mam zrobić.

zrozpaczona X

droga pani X

naprawdę bardzo nam przykro z tego powodu. przecież nic nie wskazywało na kryzys w państwa małżeństwie. jednego jestem pewna, pani mąż o niczym nie wie

z wyrazami współczucia, Y

witam

były mąż wyznał mi że to wszystko przez ten worek. przez to, że był taki wielki zasłaniał całe moje ciało, co uniemożliwiało odbycie stosunku

nigdy nie będę próbowała na sobie własnych pomysłów

głupia X

003 do wielmożnej pani dozorczyni, która już trzeci rok zajmuje się utrzymaniem czystości i należytego stanu sprzętów w bloku mieszkalnym na ulicy słonecznej

mmmn — Tue, 06 Nov 2007 21:03:51 +0000

szanowna pani.

zapewne minę panią jutro, ponieważ do szkoły mam na 8, a pani o godzinie 7.32 zazwyczaj odgarnia liście ze schodów budynku w którym mieszkam. już na wszelki wypadek zadbałem o to, żeby miała pani co odgarniać. zejdę po schodach miętoląc w prawej ręce bilet miesięczny. jak będzie padało, w prawej ręce będę miał parasol, a bilet będę zmuszony przełożyć do lewej. jednak dalej będę go gniótł. założe odświętne adidasy, bo gdy będę stąpał po tych cholernie śliskich schodach, to pani najpierw zobaczy buty właśnie. znowu będę sie bał podnieść wzrok, a pani będzie miała ten szary polar wyglądający jak wór po ziemniakach, który moja babcia ze wsi wkłada psu do budy na zimę, żeby mu ciepło było. wogóle to sie zastanawiam, czy pani ten polar pierze, bo są na nim jeszcze plamy z zeszłego roku, jak to oblałem panią sokiem pomidorowym. przysięgam, że przypadkiem. po mękach schodzenia ze schodów będzie czekała mnie nagroda. bo pani zawsze coś powie, jak zejdę z tych schodów nie zabijając sie. i tym razem tak będzie. wyjmie pani papierosa z ust i umieści go między serdecznym, a środkowym palcem lewej dłoni. dłoni w żółtych, gumowych rękawiczkach. tak wogóle to nie powinna pani palić. szkoda pani płuc i zębów i wszystkiego. ja, jak będę dorosły nie pozwolę pani palić. palacze żyją krócej. przecież to na wszystkich paczkach fajek pisze. popiół tego cholernego papierosa będzie powolutku spadał na schody. wtedy pani pierwszy raz podniesie głowę. mam nadzieję, że tego ranka włoży pani soczewki. inaczej istnieje ryzyko, że nie rozpozna mnie pani. zawsze, gdy schodzę po tych schodach, które naprawde są okropnie śliskie, zasanawiam się, czy ma pani soczewki. na wypadek gdyby pani ich nie miała potknę się o tą wystającą kostkę brukową przed blokiem. wtedy uzyska pani pewność, że to ja. nawet jeśli pani włosy będą powiewały na wietrze, zapewne tego nie zauważę, gdyż dopatrzenie się włosów na pani głowie to wyzwanie, któremu nawet ja nie podołam. pani spojrzy na mnie. tak miło, ciepło. jak moja babcia patrzyła na kuzyna, który wsadził kota do pralki w zeszłe wakacje. tu nastąpi mała przerwa, ponieważ musi pani trochę pomyśleć. w pani głowie ułożą się słowa które zaraz pani na bezdechu wypowie. jeszcze tradycyjnie zacharczy pani raz, czy dwa. i wkońcu usłyszę coś na co czekam od wczoraj. pani głos otuli mnie czułymi słowami, które na zawsze pozostaną w mym sercu ‘gówniarzu, szybciej. całe schody na osiedlu mam do umycia’

002 międzyludzka konsumpcja /harlequin

mmmn — Mon, 05 Nov 2007 19:25:44 +0000

umierasz żyjesz

bosko, beztrosko

siadasz powstajesz

codziennie, niezmiennie

bezczelnie dzwonisz, proponujesz papierosa

ubieram wysokie obcasy

pokusa rośnie, bezlitośnie

ląduje na schodach, w podartych rajstopach

ślinę twoją mam wszędzie

przygnębiona, zawiedziona

wchodzę do pościeli, znowu żałuje

ja sprzedaję- ty kupujesz

001 gdzie jest prawda?

mmmn — Mon, 05 Nov 2007 18:09:00 +0000

Nasz świat nie jest już prawdziwy. Przesiąknął do cna wyrachowaniem, materializmem, sztucznością, kłamstwem oraz fałszem. Dawniej usłyszawszy ‘puk, puk!’ człowiek podbiegał do drzwi i otrzymując odpowiedź ‘Tu Kowalska. Przyszłam po cukier’ otwierał drzwi i- często z niechęcią- ale pożyczał sąsiadce cukier. Teraz jest inaczej. Nawet po otrzymaniu tak klarownej odpowiedzi lepiej jest się 10 razy upewnić. Przecież nigdy nie wiadomo kto stoi pod naszymi drzwiami. Może to Kowalska, a może cyganka porywająca dzieci, czy seryjny morderca- psychopata.

Myśląc o tym problemie doszłam do wniosku, że kłamstwo jest wytworem cywilizacyjnym a także dowodem inteligencji. Człowiek na początku świata był, może i mało inteligentny, ale moralnie czysty. Z biegiem czasu nabierał doświadczenia i wiedzy. Zaczął systematycznie pojmować, że owa wiedza, każdego z osobna, jest ograniczona. To oznacza, że nie wszyscy o wszystkim wiedzą.Gdy ludzie zaczęli posiadać cokolwiek równolegle rosła w nich dbałość o dobro własne (rzadziej wspólne). Połączenie tych dwóch wyżej wspomnianych umiejętności wytworzyło rzecz złą, a mianowicie KŁAMSTWO. Homo sapiens sapiens uświadomili sobie, że czasem przekręcając fakty można coś zyskać i czuć się bezkarnym gdyż wiedza drugiej strony jest niepełna. W miarę rozwoju cywilizacji to ‘udawanie’ stało się coraz powszechniejsze, fałsz zaczął się czepiać coraz większej ilości spraw, stał się bardziej wyrafinowany i zaczął służyć do coraz podlejszych czynów, co więcej wtargnął w relacje międzyludzkie. Kłamią media, udają ludzie, fałszują urzednicy…tak możnaby w nieskończoność.

Apeluję więc: Człowieku! Teraz zastanów się 15 razy zanim otworzysz drzwi Kowalskiej i dasz jej szklankę cukru.